Het kleurenpalet is eindeloos, ondanks dat duiken en steeds weer nieuwe logo’s op in Blinkend Zilver. Zilver en vooral chroom hebben een magische aantrekkingskracht op beslissers en zijn een modeverschijnsel lijkt het. Zo ook bij Eurostar, dat na de herstructurering zijn oude politieke jas met drie streepjes mocht verwisselen voor een e met een grote krul ontworpen door SomeOne. Met punt. De presentatie in 3D, met wireframes en animaties is oogverblindend, maar ligt daaronder dan ook een goed ontwerp.? Het is eerder nog een beeldhouwwerk dan een logo, ik twijfel. Grafisch springt het er niet uit. Dat het op de oude nogal vervuilde treinen is geplakt zullen we ze vergeven, livery vernieuwen is een hele klus bij 300 km per uur. Die stickers bevestigden mijn voorgevoel: het doet het niet op het platte vlak. Om dat te compenseren is de uitwerking op print en wand veel en GROOT.

Op de basiskleur zilver is een grote variatie ontworpen. Voor veel toepassingen zijn varianten ontwikkeld, van een marmerlook tot een groene, die nogal stekelig oogt. Is dit een brand of een stylingpackage?

Het is de bedoeling dat het logo als sculptuur op allerlei plaatsen komt te staan waar Eurostar een aanlegplaats heeft. Wie Paris Nord bij avond kent weet dat dit niet goed kan komen in die visuele kakofonie. Een dergelijk beeldmerk heeft ruimte nodig. Er is ook een font uitgewerkt, in dezelfde stijl. Typografie aangevuld met uithalen.

Het bureau beschrijft het zo: Trains speed through the tunnel leaving a wash of air in their wake. We wanted to capture this speed as it darted through a loop that represents the tunnel… but the experience of Eurostar is multifaceted, so we wanted the sculpture to appear radically different depending on the material it was made of and the angle you viewed it. Branding mumbo-jumbo mag, het gaat om de uitwerking. Die doet me vooral denken aan een examenstuk op de kunstacademie. Kunst die na de schouw weggaat in verband met ruimtegebrek.

Nu ik Parijs de toepassing in het platte vlak heb gezien kom ik niet hoger dan een mager viertje. Het oogt gedateerd, is een grafisch kunstje, een trend-ding met beperkte toepassing, maar waarom?  Hetzelfde gevoel als bij de onthulling van Peugeot: Is dat nou alles? De schreeuwerigheid in formaten versterkt de kans op een snelle veroudering. Het wordt geen blijvertje. Als de implementatie in hetzelfde tempo verloopt als bij Peugeot, dan is het versleten voor het helemaal is ingevoerd.